Detaljna biografija: Andrej Beli
Andrej Beli (pravo ime Boris Nikolajevič Bugajev, 1880–1934) bio je ruski književnik, pesnik, kritičar, matematičar i teoretičar simbolizma, čiji se opus smatra jednim od najvažnijih i najrevolucionarnijih doprinosa književnosti s početka dvadesetog veka. Rođen je u Moskvi u intelektualnoj porodici; njegov otac bio je ugledni profesor matematike na Moskovskom univerzitetu, što je imalo ogroman uticaj na formiranje Borisa koji je bio podeljen između očevog egzaktnog matematičkog uma i majčine sklonosti ka muzici i umetnosti. Beli je uspeo da spoji ove dve naizgled nespojive sfere, razvivši poseban književni jezik prepun ritma, zvučnosti, apstrakcija i filozofske složenosti.
Njegovo najpoznatije delo nesumnjivo je roman "Petrograd" (1916), koji su Vladimir Nabokov i drugi književni teoretičari s pravom svrstavali uz Džojsovog "Uliksa", Prustovo "U traganju za izgubljenim vremenom" i Kafkin "Preobražaj" – kao jedan od ključnih temeljaca svetskog modernističkog romana. "Petrograd" se odigrava tokom Ruske revolucije 1905. godine, a centar naracije se vrti oko bombe koja treba da eksplodira. Roman nije samo politički triler već i duboko simbolistička priča o sukobu Istoka i Zapada, o apokalipsi, propadanju ruskog carstva i sukobu oca i sina. Njegova jezička inovativnost, poigravanje tipografijom, fonetikom i neverovatna ritmičnost rečenice činili su od ovog dela književni spomenik koji pomera sve granice narativnog izraza.
Kao ključni predstavnik ruske "srebrne epohe", Beli je bio centralna figura u moskovskim književnim i mističnim krugovima. Održavao je izuzetno kompleksne i dramatične odnose sa savremenicima, naročito sa Aleksandrom Blokom. Njegovo prijateljstvo sa Blokom ubrzo je preraslo u ljubavni trougao, kada se Beli strastveno zaljubio u Blokovu suprugu, Ljubov Mendeljejevu (ćerku poznatog hemičara). Ova napeta ljubavna afera koja ga je dovela do ivice ludila značajno je uticala na njegov rad, pa su mnoge njegove pesme i prozna dela iz tog perioda obojena očajem, duhovnim lomovima i tragičnom romantičarskom simbolikom.
Beli se izuzetno zanimao za mistične doktrine, pa ga je put odveo u Švajcarsku, gde je postao sledbenik i vatreni zagovornik antropozofije Rudolfa Štajnera, gradeći čak zajedno sa njim Goetheanum u Dornahu. Njegov život bio je neprekidno traženje kosmičkog smisla. Posle Oktobarske revolucije našao se u nezavidnom položaju – privremeno je pokušao da razume i podrži promenu nadajući se duhovnoj revoluciji, ali se ubrzo suočio sa razočaranjem i hladnoćom sovjetskog režima. U poslednjim godinama života, iznuren i narušenog zdravlja, bio je primoran da koriguje i menja svoja dela u skladu sa novim cenzorskim pravilima. Preminuo je u Moskvi 1934. godine, ostavši zapažen kao jedan od najlucidnijih, neshvaćenih genija ruske književnosti, čiji je uticaj daleko prevazišao njegove životne okolnosti.