Detaljna biografija: Danilo Kiš
Danilo Kiš (1935–1989) s pravom se smatra jednim od najistaknutijih i najautentičnijih pisaca u jugoslovenskoj književnosti druge polovine dvadesetog veka, autorom koji je spojio duboku proživljenost tragične evropske istorije sa vrhunskim estetskim i stilskim dometima. Rođen je u Subotici, od oca Eduarda Kiša, mađarskog Jevrejina i neurotičnog erudite, i majke Milice Dragićević, Crnogorke sa Cetinja. Ovaj multikulturalni "susret svetova" presudno je odredio njegovo životno i književno ishodište. Tokom Drugog svetskog rata, njegov otac stradao je u ozloglašenom nacističkom logoru u Aušvicu, što je za malog Danila predstavljalo traumu koja je oblikovala celokupnu njegovu buduću prozu. Gubitak oca, stradanje nedužnih i mehanizmi totalitarizma postali su opsesivna okosnica njegovog dela.
Kišovo stvaralaštvo karakteriše izuzetna pedantnost u izrazu, težnja ka savršenstvu rečenice i brisanje granica između fikcije, dokumentaristike i eseja. Njegov čuveni "Porodični ciklus" – koji obuhvata dela "Rani jadi", "Bašta, pepeo" i "Peščanik" – maestralna je i poetski potresna rekonstrukcija nestalog sveta njegovog detinjstva i figurativno traganje za mrtvim ocem. U ovom opusu, on svakodnevnim sitnicama daje mitološku dimenziju, a kroz lik oca Edvarda Sama (Eduarda Kiša) gradi složeni portret žrtve apsurdnog istorijskog zla. Za "Peščanik" je nagrađen prestižnom NIN-ovom nagradom, koju je kasnije demonstrativno vratio iz revolta prema tadašnjem kulturnom establišmentu.
Njegov magnum opus nesumnjivo predstavlja zbirka priča "Grobnica za Borisa Davidoviča" (1976), u kojoj sa zastrašujućom preciznošću i ironijom dekonstruiše mehanizme staljinističkih čistki, isledničkih metoda i logora. Ova knjiga je izazvala jednu od najvećih književnih afera u istoriji bivše Jugoslavije. Grupa beogradskih pisaca optužila ga je za plagijat zbog njegovog specifičnog dokumentarističkog pristupa i citatnosti, na šta je Kiš odgovorio čuvenom polemičkom knjigom "Čas anatomije". U njoj je briljantno, oštro i intelektualno superiorno demontirao napade, usput postavivši temelje moderne književne kritike i odbrane piščeve slobode stvaranja, ostavivši svoje oponente zauvek na marginama književne istorije.
Kiš je veliki deo svog života proveo u Parizu, gde je radio kao lektor za srpskohrvatski jezik i odabrao život svojevrsnog književnog disidenta i apatrida, uporno odbijajući svrstavanja u uske nacionalne ili ideološke kalupe. Izjašnjavao se kao pisac "koji ne pristaje na utehe", a svoju poziciju opisao je kao pripadnost onoj Evropi čije su temelje nagrizli nacizam i komunizam, ali i malograđanština i zaborav. Knjigom "Enciklopedija mrtvih" stvorio je još jedno remek-delo koje preispituje odnos smrti, istorije i individualne ljudske sudbine. Njegov stil odlikuje enciklopedijsko znanje i specifična melanholija, čineći ga istinskim majstorom pisane reči čije se delo danas svrstava uz rame sa Horheom Luisom Borhesom i Vladimirom Nabokovom. Preminuo je u Parizu, u 54. godini života, a sahranjen je u Beogradu, po sopstvenoj želji po pravoslavnom obredu.