Detaljna biografija: Emili Dikinson

Emili Dikinson (Emily Dickinson, 1830–1886) bez sumnje je jedna od najoriginalnijih i najzagonetnijih pojava u istoriji američke i svetske književnosti. Njen život i stvaralaštvo obavijeni su aurom misterije, prvenstveno zbog toga što je proživela najveći deo svog veka u dobrovoljnoj izolaciji, u porodičnoj kući u Amherstu, Masačusets. Iako je napisala gotovo hiljadu i osam stotina pesama, za vreme njenog života objavljeno je svega desetak njih, i to često bez njenog izričitog odobrenja ili u značajno izmenjenom obliku, prilagođenom konvencijama tadašnje književnosti. Tek nakon njene smrti, kada je njena sestra Lavinija otkrila ogromnu količinu rukopisa, svet je imao priliku da se upozna sa genijalnošću njenog pera.

Njena poezija je, stilski i tematski, bila decenijama ispred svog vremena. Dikinsonova je prekršila sva dotadašnja pravila u vezi sa metrom, rimom i formom. Njeni stihovi su kratki, često asimetrični, isprekidani neobičnom interpunkcijom, naročito specifičnim crticama (dash) kojima je pojačavala emotivnu napetost i ostavljala prostor za višestruka tumačenja. Tematika njenih pesama bila je izuzetno duboka i univerzalna; najčešće je pisala o smrti, besmrtnosti, veri, prirodi, ali i o intimnim, apstraktnim emocijama. Smrt, kao jedan od njenih najčešćih motiva, u njenim stihovima često dobija ljudske osobine, kao u njenoj čuvenoj pesmi "Zato što se nisam mogla zaustaviti zbog Smrti" (Because I could not stop for Death), gde smrt predstavlja kao udvarača koji strpljivo vozi kočiju.

Uprkos povučenom načinu života, Emili Dikinson je bila izuzetno svesna dešavanja u svetu, održavala je bogatu prepisku sa prijateljima i intelektualcima svog vremena, poput Tomasa Ventvorta Higinsona, koji joj je bio neformalni književni mentor, ali koji često nije uspevao da u potpunosti shvati i prihvati njenu revolucionarnu poetiku. Njeno odbijanje da se povinuje očekivanjima i da objavljuje pesme na način koji su diktirali urednici svedoči o njenom snažnom integritetu i uverenju u sopstvenu umetničku viziju. Njen stil života bio je predmet mnogih spekulacija; u kasnijim godinama retko je izlazila iz svoje sobe, često je komunicirala sa gostima preko zatvorenih vrata i bila je prepoznatljiva po tome što je nosila isključivo bele haljine, što je doprinelo stvaranju mita o "Kaluđerici iz Amhersta".

Zanimljivo je napomenuti da njeni rukopisi nisu bili složeni u konvencionalne sveske, već ih je sama šila u male, uredne fascikle (fascicles), a često je pisala i na komadićima papira, poleđinama koverti ili računima, što ukazuje na stalnu potrebu da zabeleži misao u trenutku kada nastane. Danas, Emili Dikinson se smatra ne samo rodonačelnicom moderne američke poezije, zajedno sa Voltom Vitmenom, već i jednim od najmoćnijih ženskih glasova u književnosti. Njen neobičan pogled na svet, sposobnost da u svakodnevnom pronađe transcendentalno i da o najkompleksnijim temama progovori kroz sveden, ali razoran stih, čine je nepresušnim izvorom inspiracije za generacije čitalaca.