Detaljna biografija: Kristina Roseti

Kristina Džordžina Roseti (Christina Georgina Rossetti), rođena 5. decembra 1830. godine u Londonu, a preminula 29. decembra 1894. godine u istom gradu, bila je jedna od najznačajnijih engleskih pesnikinja viktorijanskog doba. Njen opus obeležen je dubokom religioznošću, intenzivnom melanholijom i neverovatnom lirskom lepotom, čineći je jedinstvenim glasom u književnosti 19. veka. Kristina Roseti rođena je u porodici izuzetno obrazovanih italijanskih emigranata. Njen otac, Gabrijele Roseti, bio je pesnik i politički azilant iz Napulja, dok je njena majka poticala iz ugledne književne porodice. Kristina je odrasla u intelektualno stimulativnom, ali konzervativnom okruženju, okružena književnicima i umetnicima. Njen brat, slikar i pesnik Dante Gabrijel Roseti, bio je osnivač čuvenog Prerafaelitskog bratstva, avangardnog umetničkog pokreta. Kristina je od početka bila usko povezana s prerafaelitima; njen brat je slikao njene portrete (bila je model za njegovu sliku Device Marije), a ona je objavljivala svoje rane pesme u njihovom časopisu "Zametak" (The Germ). Njen život bio je miran, ali povučen. Zbog duboke privrženosti Anglikanskoj crkvi i njenih strogih religijskih principa, dva puta je raskinula veridbu (jednom zbog toga što je njen verenik prešao u katoličanstvo). Poslednje decenije života provela je kao invalid, pateći od Grejvsove bolesti i kasnije raka, od čega je i preminula. Književni stil Kristine Roseti varira od dečje poezije prepune fantastike, do složene, gotovo mračne lirike posvećene temama ljubavi, smrti, odricanja i duhovnog iskupljenja. Njena poezija je muzikalna i naizgled jednostavna, ali skriva duboke simboličke i psihološke slojeve. Njeno ubedljivo najpoznatije delo je epska pesma "Pijaca goblina" (Goblin Market, 1862). Ova fantastična i jeziva poema govori o dve sestre, Lari i Lizi, i njihovom susretu sa opasnim goblinima koji prodaju čarobno i fatalno voće. Na površini, to je priča za decu, ali "Pijaca goblina" je bila predmet nebrojenih književnih i feminističkih analiza, posmatrana kao alegorija o ženskoj seksualnosti, sestrinskoj ljubavi, iskušenju, i društvenim opasnostima koje prete "palim ženama" u viktorijanskom društvu. Pored poezije, pisala je i religijske spise, a nekoliko njenih pesama (poput "In the Bleak Midwinter") adaptirano je u popularne božićne himne. Zanimljivo je da je danas mnogi savremeni kritičari smatraju poetski superiornijom u odnosu na njenog slavnijeg brata, prepoznajući njen snažan, autentičan glas i suptilnu pobunu protiv patrijarhalnih ograničenja svog vremena.