Detaljna biografija: Luj Aragon
Luj Aragon (Louis Aragon, 1897-1982) bio je istaknuti francuski pesnik, romanopisac i novinar, jedan od osnivača nadrealističkog pokreta, a kasnije vodeći književni glas Komunističke partije Francuske i pokreta otpora. Rođen u Parizu kao vanbračno dete uglednog političara i jedne vlasnice pansiona, odgajan je u laži – rečeno mu je da mu je majka zapravo sestra, a otac ujak. Ta rana tajna i osećaj društvene margine duboko su uticali na njegovo kasnije rebelijanstvo i potragu za istinom. Posle služenja u sanitetu tokom Prvog svetskog rata, gde se suočio s užasima rovova i sreo Andrea Bretona, zajedno sa njim i Filipom Supoom osnovao je dadaističku, a potom i nadrealističku grupu u Parizu. U ovom ranom periodu, Aragonov stil bio je radikalan, anarhičan i eksperimentalan, o čemu svedoči njegovo remek-delo urbane proze "Pariški seljak" (1926), knjiga koja predstavlja fantastičnu, oniričku šetnju kroz arkade i pasaže Pariza. Krajem dvadesetih godina, nakon posete Sovjetskom Savezu i susreta sa ruskom spisateljicom Elzom Triole, sestrom Ljilje Brik (Muzom Majakovskog), Aragon doživljava radikalnu političku promenu. Postaje vatreni komunista, prekida odnose sa Bretonom i nadrealistima, i prelazi na pisanje u stilu socijalističkog realizma, stvarajući obimne romane-freske poput ciklusa "Stvarni svet". Tokom Drugog svetskog rata, zajedno sa Elzom Triole, aktivno je učestvovao u Francuskom pokretu otpora (Résistance) organizujući ilegalne mreže pisaca. U ovom periodu njegova poezija ponovo doživljava procvat; piše zbirke poput "Bodovi u srce" i "Dajanine oči", vrativši se rimi i klasičnim stihovima kako bi njegove pesme lako pamtile i prenosile mase i borci otpora. Njegove lirske i ljubavne pesme posvećene Elzi spadaju u vrhunce francuske ljubavne poezije dvadesetog veka i mnoge su kasnije muzički obrađene od strane pevača poput Lea Ferea i Žorža Brasansa. Zanimljivo je da je Aragon ostao verni član Komunističke partije sve do smrti, često opravdavajući sovjetske čistke, zbog čega je bio oštro kritikovan od strane intelektualaca poput Albera Kamija. Ipak, on je kasnije pokazao znake nezavisnosti, kritikujući sovjetsku intervenciju u Čehoslovačkoj 1968. godine. U kasnim godinama života vratio se eksperimentalnijim književnim formama u romanima poput "Blanša ili zaborav". Njegova sahrana okupila je brojne poštovaoce koji su ga ispratili kao jedinstvenog umetnika koji je uspeo da spoji avangardni eksperiment, veliku ljubavnu liriku i doživotnu političku angažovanost.