Detaljna biografija: Mak Dizdar
Mehmedalija Mak Dizdar (1917–1971) jedan je od najznačajnijih i najoriginalnijih bosanskohercegovačkih i jugoslovenskih pesnika 20. veka. Rođen je u Stocu, gradu smeštenom u srcu Hercegovine, koji obiluje istorijskim spomenicima, a posebno stećcima – srednjovekovnim nadgrobnim spomenicima. Ovi kameni spavači biće kasnije centralni motiv njegovog najznačajnijeg dela, po kojem će zauvek ostati upamćen u istoriji književnosti. Nakon osnovnog školovanja u Stocu, odlazi u Sarajevo gde završava gimnaziju. Tokom Drugog svetskog rata, Mak je bio aktivni učesnik Narodnooslobodilačke borbe, a nakon rata posvetio se novinarstvu, izdavaštvu i književnom radu. Radio je kao urednik u raznim časopisima i izdavačkim kućama, gde je neumorno promovisao kulturu i umetnost.
Njegov poetski razvoj može se podeliti u dve faze. Rana faza, obeležena zbirkama poput "Vidopoljska noć" i "Okrutnosti kruga", karakteriše se uticajima socijalne literature i traženjem sopstvenog glasa. Međutim, preokret i istinski umetnički vrhunac Dizdar dostiže objavljivanjem zbirke "Kameni spavač" 1966. godine. U ovom remek-delu, Mak je spojio drevni jezik i simboliku epitafa sa stećaka sa modernim poetskim senzibilitetom. On oživljava zaboravljeni svet srednjovekovne Bosne, svet bogumila i patarena, stvarajući univerzalnu poemu o prolaznosti, patnji, inatu, veri i večnosti. Jezik "Kamenog spavača" je magičan, arhaičan, oslonjen na starobosansku leksiku, ali istovremeno savršeno razumljiv i duboko evokativan. Pesme iz ove zbirke, poput "Modre rijeke" i "Gorčina", postale su antologijske i urezale se u kolektivno pamćenje.
Dizdarov stil odlikuje se izuzetnom muzikalnošću, sažetošću izraza i dubokom filozofskom dimenzijom. On kroz kamen, kao metaforu trajanja i svedočanstva, ispisuje sudbinu čoveka na ovim prostorima, rastrzanog između Istoka i Zapada, svetla i tame. Zanimljivo je da Mak Dizdar nije bio samo pesnik; bio je i veliki poznavalac kulturne istorije i strastveni istraživač stećaka, koje je smatrao "najstarijim i najzagonetnijim našim tekstovima". Njegova poezija je snažno uticala na generacije čitalaca i stvaralaca, postavši nezaobilazni deo kulturnog identiteta. Iako je njegov život prerano ugašen, delo Maka Dizdara ostaje trajni monument, poetski stećak koji prkosi vremenu i zaboravu, podsećajući nas na duboke korene i složenu istoriju našeg podneblja. Uzor je mnogim savremenim piscima i ostaje jedan od stubova moderne književnosti na ovim prostorima.