Detaljna biografija: Manuel Altoaguirre Bolín
Manuel Altoaguirre Bolín (Manuel Altolaguirre Bolín, 1905–1959) bio je španski pesnik, izdavač, filmski stvaralac i jedan od najistaknutijih pripadnika čuvene španske "Generacije '27", književnog pokreta koji je obeležio zlatno doba moderne španske literature. Rođen u Malagi, u aristokratskoj i imućnoj porodici, njegov život od rane mladosti bio je ispunjen velikom strašću prema poeziji, putovanjima i umetničkim poduhvatima. Bio je poznat po izuzetno plemenitom i romantičarskom duhu, a pesnik Pedro Salinas opisao ga je kao čoveka sa "dušom poput kristala", dok ga je Garsija Lorka, njegov veliki prijatelj, iz milošte nazivao "anđelom". Njegov dom bio je mesto okupljanja najtalentovanijih umetnika onog vremena.
Njegov značaj u Generaciji '27, pored njegove sopstvene poezije, u velikoj meri leži u njegovom neumornom izdavačkom radu. Altoaguirre je bio strastveni tipograf i zaljubljenik u štamparstvo; još kao mladić pokrenuo je časopis i izdavačku kuću gde je sa puno ljubavi i estetske pažnje objavljivao prva izdanja svojih prijatelja i savremenika, među kojima su bili Lorka, Visente Aleiksandre, Rafael Alberti i Luis Sernuda. Njegove štamparije (prvo u Malagi, potom u Madridu i kasnije u egzilu) postale su prave male umetničke radionice, u kojima je spojio vrhunski grafički dizajn sa poezijom avangarde, spašavajući od zaborava mnoga literarna blaga.
Kao pesnik, Altoaguirre je najviše negovao intimističku i melanholičnu liriku, duboko obeleženu temama ljubavi, usamljenosti, bola, vremena i sećanja na rodnu Andaluziju. Njegovo stvaralaštvo nije sklono ekstremnim avangardnim formama kakve su negovali neki od njegovih savremenika, već je zasnovano na tradicionalnijoj španskoj formi i suptilnom lirizmu, poput onog u delima "Nevidljiva ostrva" i "Kraj ljubavi". Voleo je teme koje istražuju prolaznost života i prisustvo smrti, ali uvek kroz prizmu neizmerne lepote sveta i dubokih ljudskih osećanja, te mu se poezija ističe neobičnom duhovnošću i iskrenošću.
Tragičan prelom u njegovom životu i stvaralaštvu, kao i za celu Generaciju '27, predstavljao je Španski građanski rat. Ostao je veran Španskoj Republici, za koju se borio do samog poraza, nakon čega je usledilo bolno iskustvo bežanja. Prešao je peške preko Pirineja, a zatim završio u francuskim koncentracionim logorima. Kasnije uspeva da sa porodicom pobegne u Latinsku Ameriku, prvenstveno u Havanu, a zatim u Meksiko, gde je živeo najveći deo svog života u egzilu. U Meksiku je nastavio izdavački rad, ali se takođe vrlo uspešno posvetio kinematografiji; kao producent, scenarista i reditelj učestvovao je u više od dvadeset filmova (najpoznatiji "Uspon do neba" u režiji Luisa Bunjuela). Godine 1959. vraća se u domovinu sa namerom da predstavi svoj film, ali nedugo nakon povratka u Španiju tragično gine u saobraćajnoj nesreći u Burgosu, čime je simbolično i bolno okončan put jednog od najodanijih sluškinja umetnosti iz svoje generacije.