Detaljna biografija: Mihail Ljermontov
Mihail Jurjevič Ljermontov (1814–1841) smatra se, pored Aleksandra Puškina, najvećim pesnikom ruskog romantizma i jednim od osnivača velike ruske proze. Rođen u Moskvi u plemićkoj porodici, veoma rano je ostao bez majke, a odgajala ga je bogata i stroga baka. Rano je pokazao briljantan intelekt, savladao nekoliko jezika, izuzetno crtao i svirao violinu i klavir. Posle napuštanja Moskovskog univerziteta, upisao je oficirsku školu u Sankt Peterburgu i postao husar. Njegov život bio je kratak, buran i tragičan, obeležen stalnim sukobima sa carem, sudom, cenzurom i prestoničkim društvom.
Ljermontovljevo stvaralaštvo karakteriše dubok, "bajronski" pesimizam, tema usamljenosti, bunta protiv nebeskih i zemaljskih zakona, i tragična nesposobnost idealističke duše da pronađe mir u turobnoj stvarnosti carske Rusije pod carem Nikolajem I. Njegova prva velika afirmacija došla je s pesmom "Smrt pesnika", napisanom povodom Puškinove pogibije u dvoboju, u kojoj je oštro optužio dvorsku elitu za ubistvo genija. Zbog ovih stihova je uhapšen i proteran na Kavkaz. Divlja i netaknuta priroda Kavkaza, kao i borbe ruskih trupa sa gorštacima, postaće središnja tema njegovih najslavnijih dela, poput epske poeme "Demon", priče o palom anđelu zaljubljenom u smrtnicu Tamaru, remek-dela svetskog romantizma.
Njegov stil je zapanjujuće melodičan, bogat i snažan, prepun egzotičnih motiva i oštrih unutrašnjih sukoba. Ljermontov je takođe i tvorac prvog modernog psihološkog romana u ruskoj književnosti – "Junak našeg doba". Glavni lik, Pečorin, "suvišni čovek", cinik izuzetnih sposobnosti koji rasipa svoj život zbog dosade i unutrašnje praznine, postao je arhetip u ruskoj literaturi i jedna od najsloženijih figura evropske proze. Ljermontovljev život okončan je baš kao i Puškinov, fatalno i besmisleno. Ubijen je u dvoboju na Kavkazu u svojoj 26. godini od strane oficira Martinova, sa kojim se prethodno sukobio zbog sitne i zajedljive šale. Njegova smrt bila je neprocenjiv gubitak; Tolstoj je kasnije rekao da da je Ljermontov živeo duže, ni on sam, ni Dostojevski ne bi imali potrebe da pišu, jer bi Ljermontov već sve izrekao. Njegova dela ostaju stubovi svetske baštine.