Detaljna biografija: Oktavio Paz

Oktavio Paz (Octavio Paz Lozano), rođen 31. marta 1914. godine u Meksiko Sitiju, a preminuo 19. aprila 1998. godine takođe u Meksiko Sitiju, bio je izvanredan meksički pesnik, esejista i diplomata. Smatra se jednim od najvećih hispanoameričkih intelektualaca 20. veka i dobitnik je Nobelove nagrade za književnost 1990. godine. Njegov ogroman opus spaja autohtone američke tradicije sa najširim tokovima evropske moderne, dajući duboku i univerzalnu analizu meksičkog identiteta i ljudskog stanja uopšte. Odrastao je u intelektualnoj, ali osiromašenoj porodici sa bogatom političkom i literarnom tradicijom. Već u mladosti je putovao, a boravak u Španiji tokom Španskog građanskog rata, gde je podržavao republikance, i kasnije u Parizu, gde se družio sa nadrealistima poput Andrea Bretona, presudno su oblikovali njegov estetski i politički razvoj. Kasnije je dugo godina radio kao meksički diplomata u Francuskoj, Indiji i Japanu, što je produbilo njegovo interesovanje za istočnjačku filozofiju i književnost. Pazov pesnički stil je izuzetno bogat, erotičan i metafizički; on je poeziju video kao čin pobune protiv vremena, kao način prevazilaženja egzistencijalne samoće i ponovnog sjedinjenja čoveka sa svetom i drugim bićem kroz ljubav. Jedna od njegovih najvažnijih poema je "Sunčev kamen" (Piedra de sol, 1957), duga poema inspirisana astečkim kalendarom, u kojoj se u ritmu od 584 jedanaesterca prepliću teme sećanja, vremena, ljubavi i ciklusa ponovnog rađanja. Kao esejista, Paz je bio jednako briljantan. Njegovo remek-delo, esej "Lavirint samoće" (El laberinto de la soledad, 1950), predstavlja duboku psihoanalitičku i sociološku studiju meksičkog identiteta. Paz analizira istorijske traume Meksika, njegovu sudbinu između urođeničkog nasleđa i hispanskog uticaja, ali i univerzalni osećaj ljudske otuđenosti (samoće) u modernom dobu. Zanimljiv je njegov politički put: nakon mladalačkih simpatija za socijalizam, postao je jedan od najoštrijih kritičara komunističkih diktatura u Latinskoj Americi (uključujući Kubu), što mu je donelo mnoge neprijatelje među levičarskim intelektualcima. Podneo je ostavku na mesto ambasadora u Indiji 1968. godine u znak protesta zbog masakra studenata u Tlatelolku u Meksiko Sitiju, pokazujući nepokolebljiv moralni integritet. Njegova književnost i danas ostaje most između različitih svetova, kultura i epoha.