Pod ostrogom

Spokojno ćuti manastir i spava. Maleni toranj stražari i bdije, I doli mirno teče Zeta plava. Još pozni mjesec na vidiku nije, Odblesak prvi tek što jedva zâri Vrhove kršâ. Tiho. Samo vije Pritajen vjetar iz grmova stari’. No dok pod hrastom od stoljetnih dana Preda mnom vatra kô jutro se žari I crven baca po račvama grana, S kivota svetog sjaj čudesni sinu, I vidjeh: uz krš sveti otac minu, Na čelu noseć jednu mutnu boru, I sjajan na vrh Ostroga se vinu. Pjesmu zvijezde počeše u horu, I vidar bola u odeždi stanu, Pogleda tamo prema Durmitoru. Kleknu i poče da moli, i kanu Suza mu jedna. . . Kao nikad prije, Nebo zatrepta, i nad vrhom planu Sa grmljem bolno jeknu golet Gornja; I ko srce jedno gdje jad ljuto bije, Žalosno zvono zacikta sa tornja.