Sonet 100 (Taj prozor na kom se sunce jedno vidi…)

kada se njemu hoće, i drugi – južnjak, i onaj po kome zvoni ledeni zrak za kratkih dana kad severac bridi; i kamen gde leti sedi zamišljena moja draga, u sat samoćom ponesen; i sva druga mesta na koja baci sen lepotica, i gde stupi noga njena; i ono gde Amor iz potaje banu, i doba proleća što svake godine stare moje rane obnavlja u taj dan; i lice i reči koje su dubine srca mi spoznale da tu i ostanu, gone mi vid da bude čežnjom uplakan. Prevod: M. Rodić