Jednoj kreolki

U mirisnom kraju kojim sunce žari, Pod purpurnim svodom palmovih stabala, Otkud lenjost plavi oči poput vala Ja videh kreolku još neznanih čari. Bleda joj put žeže; smeđa čarobnica, Dok, visoka, tanka ko lovac korača Otmeno uzdiže lepi vrat dugačak I mirno se smeši, samosvesnog lica. Da u kraju slave vi živite, dete, Kraj zelene Sene ili kraj Loare, Vi biste krasili zamkove nam stare, U čijem bi hladu pesnici sonete Za krupne vam oči u svom srcu vili I od Crnaca vam pokorniji bili.