Uništenje

Progoni me Demon kroz moja bespuća, Lebdi oko mene kao vazduh, svuda; Prodire u srce i razara pluća, Ispunjava mi dušu čežnjom večnog bluda. Znajuć da Umetnost ljubav mi je prava, Uzme katkad oblik divnog ženskog bića, I pod izgovorom, lažnim, privikava Moje vrele usne na beščasna pića. Vodi me daleko od Božjega oka, Bez daha i lomna, na pučinu sinju Dosade što zjapi pusta i duboka; Baca mi u oči smušene od bdenja Zamazane krpe, rane, golotinju, Sav jezivi pribor i stroj Uništenja!