Oblaci

Morala bih veoma da žurim sa opisivanjem oblaka – nakon delića sekunde prestaju da bivaju ovi, a počinju da bivaju drugi. Njihovo svojstvo jeste nikada se ne ponavljati u oblicima, nijansama, pozama i smenjivanju. Neopterećeni sećanjem na bilo šta, bez napora se dižu iznad činjenica. Kao nekakvi svedoci bilo čega – smesta se raspršuju na sve strane. U poređenju sa oblacima život se čini utemeljen, gotovo trajan, takoreći večan. U odnosu na oblake i kamen liči na brata na koga se možeš osloniti, dok su oni poput dalekih i vetropirastih rođaka. Neka ljudi, ako hoće, postoje, a posle neka redom umiru, njih, oblake, briga za sva ta čuda. Nad celim tvojim i mojim, još nedovršenim životom, paradiraju u sjaju kao što su uvek paradirali. Nemaju obavezu da zajedno sa nama nestaju, da bi plovili, ne moraju da budu vidjivi. Morala bih da požurim s opisivanjem oblaka — po deliću sekunde prestaju da budu oni, a počinju da bivaju drugi. Njihovo svojstvo — nikada se ne ponavljati u oblicima, nijansama, pozama i ređanju. Neopterećeni sećanjem na bilo šta, bez napora se dižu iznad činjenica. Kao nekakvi svedoci bilo čega – smesta se razgone na sve strane. U poređenju s oblacima život se čini utemeljen, i gotovo trajan i večan. U odnosu na oblake čak i kamen liči na brata, na koga se možeš osloniti, dok su oni poput dalekih i vetropirastih rođaka. Neka ljudi, ako hoće, postoje, a posle neka redom umiru, njih, oblake, briga za sve to, veoma čudno. Nad celim Tvojim i mojim, još ne celim, životom, paradiraju u raskoši kao što su paradirali. Nemaju obavezu da zajedno s nama nestaju. Da bi plovili, ne moraju da budu viđeni. Chmury Z opisywaniem chmur musiałabym się bardzo śpieszyć – już po ułamku chwili przestają być te, zaczynają być inne. Ich właściwością jest nie powtarzać się nigdy w kształtach, odcieniach, pozach i układzie. Nie obciążone pamięcią o niczym, unoszą się bez trudu nad faktami. Jacy tam z nich świadkowie czegokolwiek – natychmiast rozwiewają się na wszystkie strony. W porównaniu z chmurami życie wydaje się ugruntowane, omalże trwałe i prawie że wieczne. Przy chmurach nawet kamień wygląda jak brat, na którym można polegać, a one, cóż, dalekie i płoche kuzynki. Niech sobie ludzie będą, jeśli chcą, a potem po kolei każde z nich umiera, im, chmurom, nic do tego wszystkiego bardzo dziwnego. Nad całym Twoim życiem i moim, jeszcze nie całym, paradują w przepychu jak paradowały. Nie mają obowiązku razem z nami ginąć. Nie muszą być widziane, żeby płynąć. (Chwila, 2002) Maria Wisława Anna Szymborska