Slutnja

Nebo mutno, izdubljeno, kobno; Dan ubijen pritisnuo boje, Svetlost, oko; i mrtvilo grobno, Mir i strava oko mene stoje. Kroz prirodu, preko drva, ružno Jesen ide; gole grane ćute. I Crnilo obavilo tužno Koru, vidik, vreme i minute. Bol klonuo; magla i bregovi Nose misô . . . i želje se kriju; Tamne slike, blede kao snovi, Šušte propast, ko bi znao čiju! Spava mi se. Još da legne telo U taj sumor, mrtav, što se vije. U tu dušu, u ropac, opelo, Da potone sve što bilo nije. Da potone . . . i da magle sinje Obaviju: na časove bone I na ljubav da popada inje I zaborav . . . I da sve potone.